พื้นดินยังร้อน เธอไม่มีรองเท้า หวนนึกถึงเรื่องราว ตอนเคยอยู่ด้วยกัน แผ่นดินแห้งไป ให้เธอเหยียบเท้าฉัน ก้อนหินบาดเท้าฉัน ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แม้ตะวันลับแล้ว แต่พื้นยังมีไอร้อน ใจยังห่วงอาทร ป่านนี้เธอเป็นอย่างไร ถ้าคนแซ่หยาง ไม่พาเธอจรจากไกล ป่านนี้เราคงได้ดูแลเธออยู่ * กระบี่อยู่ที่ใจ แต่ว่าใจฉันอยู่ที่เธอ กระบี่คมแค่ไหน แต่ใจคนกลับบิ่นทื่อลง อยากมีเธออยู่ข้างกาย ต่อให้วันพรุ่งนี้ต้องตาย ขอเพียงหนึ่งวันก็ได้ ให้ฉันได้อยู่ใกล้เธอ อ่านจบไปแล้ว หนังสือกำลังภายใน เมื่อก่อนอ่านไม่เคยซึ้งใจ วันนี้มีน้ำตา ก็คนใหม่ของเธอ แย่งเธอไปสุดฟ้า ก้มหน้ารับชะตา ยัดเยียดมา ให้ปวดร้าว ร้อยปีก่อนนี้ ก็ยังต้องมีคนช้ำ ร้อยปีหลังจากนี้ไป ก็ยังมีคนถูกทิ้ง วางดาบและทิ้งปืน ขอเพียงความรักจริง ฉันคิดถึงเธอมากที่สุด